Rare plaatsnaam: Moddergat
Soms zie je van die plaatsnamen en dan denk je, goh hou zouden ze daar nou op gekomen zijn...
Paesens-Moddergat bestaat officieel uit twee vissersdorpjes aan de noordkust van Friesland. De bewoners zien de dorpen als één dorp, vandaar dat het door de jaren heen Paesens-Moddergat is genoemd. Paesens heeft 266 inwoners en Moddergat heeft er 254.
In Paesens-Moddergat staat het museum 'It Fiskershûske'. In dit museum kan men meer te weten komen over het vroegere vissersleven. Er staan drie gerestaureerde visserswoningen van vroeger. 
Ook wordt stil gestaan bij de verdrinking van een groot deel van de vissers in het dorp. De vangst was slecht die dag en de schippers gingen tot laat in de avond door met vissen, binnen een kwartier overvallen door een plotseling opstekende noordwester storm. Het was een machteloze worsteling om westwaarts hun thuishaven te bereiken. Vlak na middernacht op 5 maart 1883 ging het mis, de wind nam alleen maar in kracht toe. In buien stond er windkracht 9 tot 10 en golven die tot 20 meter hoog werden opgezweept. In totaal kelderden 17 van de 22 schepen. 83 vissers kwamen om.
Vele families moesten na deze ramp leven in grote armoede. Ter herinnering aan deze ramp is er een monument in het dorp geplaatst (aan de dijk). Nog steeds is de visserij de belangrijkste bron van inkomsten in Paesens-Moddergat.
Ooit heeft er een klein riviertje door deze dorpen gestroomd. De plaats waar het riviertje heeft gestroomd is nog steeds te herkennen. In 1449 is het riviertje dichtgeslibd. De boerderij 'Jagtlust' in Hantumeruitburen stond aan dit riviertje. De namen Paesens en Moddergat zijn ontstaan door dit riviertje, want Paesens betekend 'Pagingi', ook wel modder, aarde of moeras genoemd. Bovendien was de grond bij de monding van het riviertje een echt moddergat.
Bij Paesens kunt u via een pier een heel eind het wad oplopen. Vanaf de pier heeft men een fraai uitzicht op Schiermonnikoog, Engelsmanplaat en bij helder weer Ameland.
Eentje uit de oude doos...
De chocoladeletter is in het hele alfabet verkrijgbaar... bij de banketletters mist er een aanzienlijk deel, er zijn maar twee letters leverbaar.
Banketletters zijn alleen verkrijgbaar in de S en de M vorm.
Na de introductie van de bikini leek de monokini in 1964 een logisch gevolg. De badkleding voor vrouwen werd immers steeds miniemer. Toch kreeg dit nieuwe kledingstuk niet hetzelfde enthousiaste onthaal als het tweedelige badpak. De monokini is bedacht door 
De eerste drie molens van de viergang dateren uit de 18e eeuw. Zij staan op een rij achter elkaar en zorgen ervoor dat water uit de 450 hectare grote drooggemaakte polder aan de westzijde van Aarlanderveen in de Oude Rijn wordt geloosd als het waterpeil te hoog is. 
De viergang mag dan niet zo'n internationale toeristische trekpleister zijn als het molengebied Kinderdijk in de Alblasserwaard, het is wel de enige molenviergang in de wereld die nog volop in bedrijf is. De viergang trekt dan ook geregeld geïnteresseerde wandelaars en fietsers. Toch zijn deze molens bovenal nog steeds gewoon nodig om droge voeten in deze polder te houden.
Attractiepark de Efteling in Kaatsheuvel begint in de jaren '30 van de vorige eeuw als een sportterrein met voetbalveld, wielerbaan en speeltuin. Pas na de Tweede Wereldoorlog ontstaan er ideeën voor een sprookjesbos: de toenmalige Burgemeester van der Heijden van Loon op Zand bij Kaatsheuvel vindt dat het park meer toeristen moet trekken die zich ook op een andere manier kunnen vermaken. In 1951 vindt in Eindhoven een sprookjestuin plaats ter gelegenheid van het 60-jarig jubileum van bedrijf Philips en de burgemeester is geïnspireerd door dit idee. Echter, in plaats van platte kartonnen sprookjesfiguren zoals in de Eindhovense tuin, wil Van der Heijden de volksverhaaltjes als ware tot leven laten komen. Bewegende poppen en gebouwen waarlangs en waardoorheen de bezoekers kunnen wandelen, zijn nodig.
De Wandeling is een van de populairste en best bekeken tv-programma's van Omroep Brabant. Iedere dinsdag is te zien dat natuur en cultuur niet zwaar hoeven te zijn. 
We zien een sjovel rijden, "goedemorgen Leon" klinkt het, "goede morgen Renee" horen we de cameraman zeggen. En Renee begint te vertellen, "dit leek me een geschikt begin voor deze wandeling, bovenop een afvalberg". Hij loopt naar beneden, "Zeg Leon, wist je dat we ieder jaar per persoon 550 kilo huishoudelijk afval produceren? En daar zit het afval van bedrijven en kantoren dan niet bij. De helft van dat huishoudelijke afval wordt hergebruikt, een ander deel gaat naar de verbranding zoals deze, dat geeft dan elektriciteit. Goed voor 600.000 huishoudens. Nou en de rest dat niet bruikbaar is word gestort zoals hier in Mierlo. Sinds 1978 is hier tien miljoen ton aan afval gestort. Dat is een enorme berg en die berg word steeds grote, breder en hoger. Tot het niet meer groter kan en dan bedekken ze het afval met een dikke laag folie en gaat er zand overheen."
Dit hele terrein is dus eigendom van Essent en bevind zich tussen de twee grote steden Helmond en Eindhoven, het is een door dit gebied dat die steden nog niet aan elkaar vast zitten en daarom maken ze er nu een groot natuur terrein. "prachtig he"
"het is echt een zetel" horen we Rene roepen, we zien een sterk glooiend landschap waar Leon door loopt. Je kan hier ook schitterend Parapenten. Dat is vliegen met een soort parachute, eigenlijk is "het een matras met luchtgaten aan de voorkant die zorgen dat er een soort vleugel ontstaat".
"Kijk Leon, de zeehond" Rene zit aan de andere kant van een plas water en vraagt Leon er bij te komen. "hoppa een harinkje, dat is zijn lievelingsmaaltje, komt bij ons ook nog voor, er zijn hier momenteel 5 zeehonden." En vriendelijk vraagt hij aan de verzorgster om het publiek uitleg te geven "deze is 17 jaar, een mannetje..." en de verzorgster praat verder met het publiek terwijl we de zeehond weg zien zwemmen.
Ze lopen verder door het park, "wilde zwijnen komen overal voor in europa en dat is omdat ze alles vreten" We zien wat sfeerbeelden en zien Renee weer in beeld, hij wil nog een stukje verder, even Helmond in, een km of 5...
"Goedemorgen" zegt Rene terwijl hij op Leon afloopt. "De laatste wandeling van dit seizoen alweer, laten we er een feestelijk tintje aan geven door ons te verwennen met culinaire lekkernijen. Wat dacht je van staafjes witgoud, gezout wit uit het nat en rode zoentjes van de zon. Oftewel asperges als voorgerecht, ansjovis als hoofdgerecht en de aardbeien als nagerecht". Het AAA-menu, zoals het bekend staat in Bergen op Zoom. "Op naar de aardbeien... Trouwens, weet je wanneer we begonnen zijn?" vraagt Rene tijdens het lopen. "98" zegt Leon zoals gebruikelijk kortaf, Rene telt verder tijdens het wandelen.
Rond Bergen op zoom ligt zeer Vruchtbare zandgrond en heerst door invloed van de zee een milder klimaat. Het scheelt toch gauw een paar graad met verder landinwaarts. Bergen op zoom was erg interessant als afzetmaarkt, het was een garnizoensstad dus ook voldoende paarden en mest. Zogenaamde hoveniers gingen zich daarom specialiseren in het verbouwen van groenten zoals aardbeien op de koude grond.
In de zogenaamde tunnelkassen is het warmer dus gaat het gaat sneller. Ze worden nog steeds met de hand geplukt, hmm zegt Rene. Hij snoept al terwijl hij de kas in loopt. De romeinen lustten er ook pap van vanwege de medicinale werking. Geen enkele vrucht bevat zoveel vitamine B, en 6 aardbeien zijn voldoende voor de dagelijkse portie Vitamine C. Het is goed voor hart en bloedvaten en bovendien voor de huid. Onder Napoleon was het mode dat dames een bad van aardbeien namen en de huid van die dames was reinwit he? De aardbei is overigens ook goed voor de geslachtsdrift, je kunt er niet genoeg van eten. Hoewel je kan er allergisch voor zijn maar die allergie is te verhelpen door ze even te wasen in lauw water.
En we zien zand... het is een appart vak dat steken van asperges verteld Rene. De hoveniers van toen deden het met de hand, en dat steken gebeurd nu nog steeds zo. Het gebied rond Bergen op Zoom is het oudste nog bestaande aspergegebied van Nederland. Ook weer vanwege dat klimaat. De planten staan in een bed van aarde, dat moet wel want het word paars als het boven de grond komt. Daarom doen ze er zand overheen, is handig voor het oogsten en ook is het warmer in zo een bed.
De oogstperiode is kort, van koniginnedag tot st-jan (24 juni) per hectare ongeveer 7000 kilo, elk bed ongeveer 300 kilo. Het is lastig om ze te vinden, het is een delicatesse, vanwege seizoen en medicinale werking. Goed voor nieren, je moet er gelijk van naar de wc. Het bevat veel water en kalium en dat werkt vochtafdrijvend. Weinig calorieen dus ook goed voor de lijn, Cleopatra dichte haar slankheid ook toe aan de asperge. En Rene steekt rustig verder in het bed. Leon vraagt zich af of je het niet gewoon met een schop kan steken... "nee joh dan gaat het bed kapot, oen" is het antwoord.
Ook het wassen en sorteren gaat met de hand, want de asperges hebben verschillende diktes en schoonheid. Dat we nog steeds asperges hebben is trouwens te danken aan een rare roemein Marcus Gravius Apicius. Hij besteede zijn hele fortuin aan vreemde gerechten en uitbundige feestmaaltijden. Denk maar aan gebakken kamelenhiel, pauwentongetjes enzovoort. Een soort kruizing tussen de moderne Joop Braakhekke en Michael Jackson. Hij leefde in grote luxe en pleegde zelfmoord toen hij inzag dat zijn fortuin niet toereikend was om zijn hele leven in die luxe te blijven leven. Hij werd vernoemd in het oudste nog bestaande kookboek. In 1498 werd dat boek herontdekt en zo werd de asperge weer bekend. De vrucht die lijkt op de geslachtsdelen goed is voor de geslachtsdrift, de asperge werd daarom ongepast geacht om in het openbaar een asperge te eten. Dat werd gezien als pure porno.
Bij Bergen op Zoom word de ansjovis op een unieke manier gevangen. Ten tijde van de 80 jarige oorlog is deze methode begonnen, het werd door tientallen vissers gedaan en in de Oosterschelde barste het van de weren. Op dit moment is er nog maar een visser die deze unieke weervisserij traditigetrouw beoefend. De oosterschelde heeft een getij van wel 3 meter en dat is van belang voor deze vorm van vissen. 
Die ansjovis bevind zich in de koude noordzee en zoekt het warme water op om eitjes te leggen, in april en mei. Hoe ondieper dat water des te warmer. Op een zandplaat worden weren aangebracht. Dit zijn V-vormige houten hagen of staketsels, met een afstand van ongeveer 15 cm. Deze zijn vervaardigd van eikenhouten takken van vier of vijf meter lengte, die dicht bij elkaar worden gestoken. De opbrengsten schommelen sterk. Er waren jaren dat er 750 kilo maar ook jaren dat er 450.000 kilo werd gevangen. De twee zijkanten van een weer kan wel een kilometer lang zijn. Bij vloed zwemt de vis terug naar zee en dan zwemt hij zo de fuik in, waar het bij eb steeds verder naar het laagst gelegen punt zwemt. Je zou denken dat de ansjovis vrolijk tussen de stammen door zwemt, maar gaat niet tussen de stammetjes door omdat die door de stroming trillen.
Zo een weer moet geoogst worden door het met een sleepnet dat leeg te vissen, dat kan maar twee maal per dag tijdens eb. De vangst gaat in de boot en... "Nou op zoek naar de ansjovis, 15 tot 20 cm lang. En net als de aardbei en asperge ook lustopwekkend, dat zie je aan de vorm". 
"Ook een visje Leon?" Vraagt Rene als ze afsluitend aan de bar zitten. "Dit was het dan. Het definitieve einde van de wandeling... Voor de mensen thuis dus nooit meer kijken dus, maar ontzettend bedankt". Het klinkt haast ongeloofwaardig als Rene dit zo zegt... De aftiteling volgt en we horen de altijd alcoholvrije Leon zeggen "ik ga me ook bezatten".
De tocht begint bij een kapel met een groot jaartal 1637. Voordat ze aan de tocht beginnen gaat Rene daar eerst een kaarsje opsteken. Je zou denken dat deze kapel speciaal is gebouwd voor de bedevaart. Echter het is in de 16e eeuw gebouwd, ter ere van Jop. Een heilige die vaak word afgebeeld met een scherf omdat hij beschermheilige was voor melaatsen en mensen met Lepra. Met zo een scherf kon men zich dan krabben. Hiervan komt ook de uitdrukking, men is zo arm dat men geen scherf heeft. Waarschijnlijk vanwege een wonder ontstaan er vanaf de 17e eeuw vanuit deze kapel ook processies naar Scherpenheuvel. Een tocht van 4 dagen, 2 dagen heen, twee terug. Maar dan wat rapper want Rene wil vandaag nog daar aankomen.
Abdij postel opgericht in 1190. De norbertijnen hadden een gelofte van soberheid en gastvrijheid. Niemand mocht vergeefs op de deur kloppen. Dat laatste trok ook hele adelijke huishoudens die dan een maand lang het klooster leeg aten... Maar de bedevaartsgangers hadden vooral haast, al prevelend trok men verder, biddend met de rozenkrans. (Er word ook niks verteld over het bekende abdijbier) Wandelen word ook wel bidden met de voeten genoemd. Bedenk dat nog geen 50 jaar geleden meer dan 90% van de brabanders actief belijdend katholiek was. Leon weet niet wat die rozekrans precies is... 
Een belangrijk rustpunt was de abdij van Averbode. De abdij van Averbode behoort tot de 'Orde van Prémontré' die in 1121 het levenslicht zag in het Noord-Franse Prémontré. Verwijzend naar die plek worden de leden van de orde 'premonstratenzers' genoemd. Omdat Norbert deze religieuze familie stichtte, worden zijn volgelingen ook 'norbertijnen' genoemd. Het witte habijt verklaart dan weer de benaming 'witheren'. Belangrijk aan de hervormingen van Norbert was dat hij zowel mannen als vrouwen betrok in een kerkgemeenschap. Er zaten dus mannen als vrouwen, net als in Postel ookal waren ze geschieden, het gaf praatjes en de vrouwen werden uit het klooster verwijderd. 
Bij de ingang is een opening te zien. Ook deze Norbertijnen waren gastvrij en vrijgeefs. Men gaf voedsel aan de armen. Dat liep behoorlijk op, in 1631 werd 9000 kilo brood, 3000 ponden spek hectoliters bier en stapels met sandalen uitgedeeld aan de zwervers op een dag, de norbertijnen gingen haast aan de goedgeefsheid onderuit. Op dit moment zijn er nog 90 norbertijnen in het klooster. De toeristen van toen bleven flink doorbidden. Er werd verwacht dat men deelnam aan de missen maar ook die rozenkrans door bleef bidden. 15 rozenkranzen was toch wel het minimum dat men moest doen op een dag...
Een mooi moment om de rozenkrans uit te leggen. De ketting bestaat uit kraaltjes, telkens tien op een rij, elk kraaltje is een gebed. De rozenkrans is verdeeld in vijf gedeelten (tientjes). De 5 grote kralen staan voor een groot gebed. Men doorloopt de ketting drie keer, symboliek voor de drie hoofdstukken. Oorspronkelijk stonden de 150 kralen voor de 150 psalmen, later veranderde dit gebruik, een klein gebedje kon ook. Leon verteld door ... Al met al was men gauw drie kwartier bezig.
De basiliek was opgericht op een heuvel waar 1200 een heilige eik op stond. Het is een gemeen klimmetje, Op een gegeven moment rond 1500 zette iemand er een beeldje van Maria bij. Dat werd vereerd, op een dag woei dat weg en een herder die het vond kon daarna niet meer bewegen totdat het beeldje op zijn plaats stond. 
Normaal maak je drie rondjes om de Basiliek voordat je die betreed. In de Basiliek zelf kan je nog een bericht aan maria achterlaten. Die worden vervolgens opgehangen... Je merkt dat het erg rustig is. Eigenlijk moet je er reeds om 9 uur zijn, zodat je van de missen niks mist. 
René Bastiaanse neemt de kijker op speelse wijze mee op een tocht door de Brabantse natuur en cultuurhistorie, regelmatig van gedachten wisselend met zijn vaste cameraman Leon Hagedoorn. 
Vlakbij ... de Dommel, bodem vervuild vanwege de zinkindustrie, maar je kan er over varen... Leon vraagt zich af of Rene een abonnement heft, want ze gaan zo vaak met een boot... Er is een soort slibvang gegraven, een groot meer dat diep is waardoor het water in stroomsnelheid afneemt en het slib bezinkt. 
Onderweg zien ze een fuut, die kunnen tot 30 meter diep duiken en blijkbaar kan die toch in dat meer leven, logisch want het eet geen bodemdieren... Het wegduiken is ter bescherming, vroeger werden futen bejaagd omdat de veren erg geschikt waren voor decoraties.
De dommel stroomt dwars door eindhoven, ze maken er apparte visstrappen in en daar zijn spontaan dotterbloemen gaan bloeien... een zeldzame plant en een effect dat ze niet verwacht hadden. Wat ze ook niet verwacht hadden waren oude restanten van een huis, ze hebben een beerput gevonden, daarin liggen gewoonlijk ook veel botresten. Uitzonderlijk is dat er veel hondebotten in zaten, meer dan 60%. Waarschijnlijk zijn tijdens het beleg van Eindhoven massaal de honden geconsumeerd. In het dommeldal zijn ook veel resten gevonden die wijzen op offers.
In de omgeving van de Catherinakerk zijn nog meer bodemschatten te vinden. Er zijn 15000 mensen begraven en door de geraamtes bloot te leggen, ze kunnen daar tegenwoordig DNA uit trekken. Zodoende kunnen ze allerlei relaties vinden van de mensen zoals die vroeger leefden in Eindhoven. Een bij-effect is dat het project internationale aandacht krijgt van zenders als CNN. Dat lijkt overdreven maar er is meer te vinden in dna... Misschien kunnen ze een methode vinden om aids te voorkomen. 10% van de europeanen imuun is voor aids. Het virus bestond toen nog niet, echter het vermoeden bestaat is dat die immuniteit ontstond door de pest. Archeologie is wel maaschappelijk relevant.
Vlakbij Eindhoven, staat nog een bijzondere watermolen. De Collse Watermolen is door Rembrandt in 1884 op het doek vastgelegd en recent gerestaureerd. Maar daarvoor komen ze niet, ze gaan een kwartel filmen. De kwartel is een vogel en word ook wel de molenaarsvogel genoemd. Het oude gezegde: "De kwartel slaat, als het regenen gaat." Dat 'slaan' is een soort zang waarbij hij ging springen. Daarom hebben ze speciale kooitjes met een kussentje tegen het plafond. Een kwartel is ook een typisch drankje en dat gaat er bij Rene wel in...
Laat ik beginnen met de toepasselijke streek vlakbij Nederland... Ja Nederland... Klinkt origineel, hoewel... Het gehucht Nederland werd recent bekend door een landelijke bierreclame, waarbij een grote brouwer aankondigde heel Nederland te willen veroveren en voortvarend begon met het uitdelen van kratjes in deze plaats. Zelfs de burgemeester van dit gehucht proostte erop. De verovering was een feit.
De 21e december, de dag dit jaar de sterrenkundige winter begint, is ook de kortste. Pas om 8u46 komt de zon op en om 16u30 gaat zij weer onder. Het klimaatsysteem reageert vertraagd op veranderingen in de hoeveelheid warmte. De 21e december is daardoor niet de koudste dag. Dit heeft mede te maken door de bufferende werking van de aarde zelf en water. Afhankelijk van de ligging t.o.v. (zee)water word de laagste temperatuur wordt ongeveer een maand later bereikt. Een oude spreuk geeft echter dit weerkundig omslagpunt helder weer: 'Als met Sint-Thomas de dagen lengen, beginnen de nachten te strengen.'
In het zuiden van Nederland werd vroeger op 21 december - de kortste dag van het jaar - een opvallend gebruik in stand gehouden. Dienstmeisjes sloten hun werkgevers op en leerlingen hun onderwijzers. Als de slachtoffers riepen om vrij gelaten te worden, deden ze net of ze hen niet kenden, zoals Thomas Jezus niet kende. Pas als er aan bepaalde eisen tegemoet werd gekomen (snoepgoed of een vrije dag) werden de onderwijzers of werkgevers vrijgelaten.
Een ander feest was het 
Laatste reacties